Leuk dagje op het water in een hele kleine, maar mooie decemberwereld waar snoek te vangen was en bovendien een bijzondere...

Het is inmiddels al weer 3 weken geleden dat we onze laatste snoeken vingen. Met opzet gebruik ik het woord 'we' omdat ik eigenlijk nooit alleen de snoeken belaag, dit doen we bijna altijd met z'n drieën. Het is er altijd wel één die het water beter kent, een ander die over een dieptemeter beschikt of de kunst van het onthaken beter beheerst etc. etc. In ieder geval vonden Ralf en ik het na drie weken hoog tijd voor een nieuwe trip. Tussen kwart voor acht en acht uur zou Ralf bij mij voor de deur staan. Omstreeks 7.50 uur kreeg ik telefoon; het zou allemaal iets later worden want hij was iets te royaal omgesprongen met de 'snooze-functie' van zijn wekker en was bovendien net wakker. (een voor mij niet geheel onbekend fenomeen). Een half uur later vertrokken we, ondanks de slechte start, toch met een goed gevoel.

Het water lag er rustig, maar grauw bij. Een mystieke mistdeken hing over de plas. Mooi gezicht. Het duurde even voordat alles was opgetuigd en we de haven uit konden varen. De laatste keer leverde juist deze haven mij nog een dikzak op van 96 cm. Een klein uur trollen later bleken de bulldawgs dit keer niet echt succesvol. Waarom weet ik ook niet, maar halverwege de gracht leek de slider van Salmo een goed idee voor de bijhengel. Ik had wel eens gelezen dat deze ook goed te trollen was. Slechts vijf minuten verder: beng!! Deze stelling bleek geheel juist; een gave snoek van 74 cm was de dader! Gelukkig, we waren van de nul af.

Verder maar weer. Veel tijd ging er niet voorbij zonder activiteit, want een snoek toonde interesse in de bullfrog op mijn gewone stok. Helaas bleek het bij een felle ruk deze keer, maar wel eentje die je slip en je rikketik eventjes doet joelen. Nogmaals de bewuste stek aangedaan, maar er bleek niemand meer thuis. Verderop kreeg Ralf een vage tik op de hengel. Of het een stuk vuil was of inderdaad een snoek zouden we niet te weten komen. We besloten om eerst een stuk vol gas door te varen naar een veelbelovende stek die in het verleden al wat snoek had opgeleverd. Even tijd om de natuur eens te bekijken. Er zwemmen een aantal, voor ons onbekende, eenden rond. Overwegend grijszwart gekleurd met een Bordeauxrode kop. Dit bleken achteraf tafeleenden te zijn; een s'winters algemeen voorkomende soort in Nederland. Prachtig om te zien. Inmiddels komt het kanaal in zicht. Dit staat direct in verbinding met groot water en heeft vorig jaar ook een aantal snoeken opgeleverd. Als er ergens een echte knoert moet huizen, dan moet het hier ergens zijn. Direct het kunstaas overboord en trollen maar! Het zal slechts 200 meter varen geweest zijn, toen de bijhengel voorzien van de slider goed krom getrokken werd. Een hele lichtgekleurde wintersnoek van 79 cm was de dader, maar wel een heel prettige! Van albinosnoeken hadden we wel eens gehoord, maar nog nooit in het echt gezien. Laat staan gevangen! Of dit een echte albino betreft weet ik niet, het was in ieder geval een bijzonder licht exemplaar met een aparte tekening.

Echt veel tijd om bij te komen hebben we niet gehad. Slechts een klein kwartier na mijn tweede Kreeg Ralf, terwijl we druk waren met van alles en nog wat, een behoorlijke dreun op z'n stok. "Yooho!!" Dit was een grotere... dit kon bijna niet anders, want hij gaf de slip behoorlijk op z'n donder. Ikzelf moest heel even slikken want Ralf, ik en Friso (hij kon er helaas niet bij zijn vandaag) sluiten ieder jaar een soort weddenschap. Terugkijkend op het afgelopen jaar wordt ieders grootste snoek van dat jaar, qua lengte vergeleken met die van de ander. Degene die de kleinste snoek ving, moet een etentje organiseren voor de andere twee (de laatste 2 jaar was ik dus de gelukkige...). In 2004 ving Friso er eentje van 104 cm, mijn grootse dit jaar was 103 cm en Ralf's langste was "slechts" 101,5 cm. Toen deze dame zich voor het eerst even liet zien, schoot deze weddenschap mij dus even door het hoofd. Dit leek aardig in de buurt te komen... en dat in de laatste maand van het jaar. Spijtig voor Ralf, maar nadat deze dame zich een keer helemaal liet zien wisten we zeker dat het geen record zou zijn. Niettemin was het een hele gave 92 cm snoek, die eveneens viel voor een roodzwarte slider.

Na de warme erwtensoep ving ik er nog een kleine opportunist bij, die wederom viel voor de slider. De rest van de middag besloten de groenjassen om de kaken stijf op elkaar te houden. Rond half vijf besloten we, ondermeer in verband met Sinterklaasavond, om de warmte van de auto weer op te zoeken. Met vier snoeken, waarvan één negentiger, was het al met al geen slechte dag voor ons.

Groeten,

Wouter Nijlant

© 2004-2018 Snoeken.net | Laadtijd 0.0044 seconden | Disclaimer | Qobus webdesign