Gelukkig! Het mocht dan toch eindelijk nog een keer zo zijn. Eén van de laatste mogelijkheden nog eens in het huidige seizoen te gaan vissen wordt benut. Met vismaat, tevens buurjongen Dennis is afgesproken op Paasmaandag op snoekbaars te gaan jagen. Een aantal malen eerder ben ik ook nog op pad geweest, op zoek naar snoekbaars, maar elke keer zonder succes. Ook de snoek liet het afweten, in dit geval ook beter wegens het gesloten snoekseizoen. Maar toch had ik minstens verwacht snoekbaars te zullen vangen. Niets minder dan een hele berg frustraties wegens het niet lekker lopen van de buitenboordmotor en ook zeker het ontelbaar vastzitten van ons kunstaas, met veel verlies dit maal, maakte het tot een ongelukkig dagje op het water. En dat terwijl het qua weer een hele mooie dag was geweest, alleen mocht dit voor ons niet voldoende baten. En als locatie de binnenstad van Leeuwarden hadden uitgekozen. Helaas!!!

Anyway. Paasmaandag, daar wilde ik graag over vertellen. De dag begon lekker. Om 06.00 uur, nog voordat de schemering zich een weg baande door de duisternis, laadden we onze wapens en munitie in de auto en vertrokken richting trailer. Nog voordat we bij de trailer arriveerden, kwam ik tot de ontdekking dat ik mijn cameratas vergeten was. Juist vanwege de inhoud, de camera, maar ook de benodigde papieren om te mogen vissen, moesten we alweer terug naar huis keren. Gelukkig kostte ons dit niet meer dan tien minuten van onze kostbare laatste vistijd. En voordat we het wisten lag het bootje een kwartier later al in het water en vroegen we ons af waar de auto te parkeren. Er was bij deze trailerhelling maar weinig ruimte. Evenzogoed besloten we uit schappelijkheid ons vervoermiddel plus aanhang niet voor de deur van het wegsnacktentje te parkeren, maar in plaats daarvan het parkeerverbodsbord E1 te negeren en aldaar te gaan parkeren. Dit leek ons een goede oplossing. Eenmaal op het water dachten we allang niet meer aan dit kleine probleem. Inmiddels waren we al lekker aan het verticalen en diagonalen geslagen in de hoop in dit vroege uur alvast een jager te verlokken tot een aanbeet.

Al vrij snel gebeurde dit ook. Maar vlak na het moment dat de vis boven het wateroppervlak zichzelf liet identificeren, liet hij de bedrieglijke kunstvisje al weer los. Dit was de ontsnapping van een mooie baars. Niet lang daarna nog een gevecht, maar nu van veel kortere duur. We mochten helaas niet weten om welke soort dit ging. We gokten op een snoekbaars. Na de inmiddels reeds gearriveerde andere vissers te hebben gepasseerd besloten we een andere hotspot te gaan bezoeken. Een prachtig stukje oneffenheid op de bodem van het meer zou een ideale plek moeten zijn om snoekbaars lans weg te plukken. Zo gezegd, zo gedikkiedaan. De eerste echte vangst van vandaag die daadwerkelijk de binnenkant van de boot mocht bekijken. Een mooie snoekbaars van 51 centimeter lang. Gelukkig...Nu waren we weer echt warm. Da's altijd fijn, de eerste vis die echt meetelt. Na een tijdje vruchteloos op deze mooie plek verder te hebben gevist, besloten we een eindje verder te gaan varen en het elders te proberen. Alleen kwamen we er gauw achter dat we heerlijk verwend waren vanwege de harde wind die we niet op de eerste plekken konden voelen. Dus deze nieuwe locatie werd daarmee snel afgekeurd.

Nu besloten we een zandput te gaan bezoeken. Hier troffen we het helemaal, maar niet vanwege de geweldige vangsten. Nee, het was hier volledig windstil, waarmee het tekort aan vangst op deze plek er in ieder geval bij mij voor zou zorgen, dat ik in slaap zou kunnen vallen. Was wel relaxed eventjes. Maar na het afstruinen van deze put hielden we het wel voor gezien. Op naar de vaargeul!!! Een korte tijd tegen de vaargeul aan bood ook geen perspectief. Dus... leek het ons allebei een strak plan terug te gaan naar de plek waar de eerste vis binnen werd gehaald. Nu schat ik dat we daar een dik half uur bezig waren. De eerste gedachte bij mij was, dat ik weer vast zat, omdat we allebei vanwege de stenen bodem al ettelijke malen bodem hadden gevangen. Het gaf mij nog steeds de indruk dat er iets niet in de haak was, maar vast zat ik dit keer toch niet, want het gaf mee. Maar niet van harte. Je kent dat gevoel wel. Een vuilniszak die je uit de diepte moet takelen. Alleen voelde ik toen geen weerstand meer alleen, er werd aan de andere kant teruggetrokken. Niet zo'n beetje ook. Een aantal minuten later kwam er iets aan de oppervlakte. Dit 'iets' gaf ons allebei eerst de indruk een dikke graskarper te zullen zijn. "Maar nee!!! En wat voor nee!!! Een monster aan de lijn. Een joekel...Gruwelijk gewoon...mijn allereerste...EEN SNOEKBAARS!!!!!!! Hellup, hoe moeten we dit nu weer oplossen." Zo een koddige kracht (ik wil het liever niet lomp noemen), maar wat reusachtig man, onvoorstelbaar. En dat voor de allereerste snoekbaars in mijn leven. Het was een heerlijk roekeloos gevecht. Het ene moment trok deze dame mijn lijn een aantal meters de diepte in en vervolgens schoot ze aan het oppervlak een aantal meters weg. Zo een ongelofelijke kracht waarmee zij haar staart slaat en de lijn meetrekt. Prachtig. Uiteindelijk nog twee keer om de boot heen gezwommen te zijn, mocht het gebeuren. In het schepnet mocht ze zichzelf uiteindelijk ter ruste leggen en de strijd opgeven. Ik kon duidelijk aan Dennis zien dat ie er moeite mee had het schepnet over de rand van de boot te krijgen. Maar het is dan toch gelukt. 88 centimeter en bijna 18 pond!!! Bijkomstigheid is alleen dat het lastig zal worden, dit eerste persoonlijke record op snoekbaars te verbeteren of te evenaren. Hahaha!!! Maar wat een ervaring. Ontzettend blij, met deze zege. En ik vind best dat dit gezegd mag worden. Mijn eerste snoekbaar...joepie!!!

En even later verzoeken we weer een groot aantal pogingen op nieuwe aanbeten. Maar na een paar uur 'niks', kiezen we weer een eerder bezochte plek. En nog niet eens gearriveerd of een enorme knal op de shad van Dennis. "Beet?" vraag ik. "Ja, en een beste ook!" Vrij vlot is deze vis ook overmeesterd en het meetlint komt er aan te pas een meet een hele mooie lengte van 69 centimeter. Wat ik nog vergeten was te melden in dit verhaal; Het regende al vanaf een uurtje of één 's middags. En gek genoeg werd er toch redelijk fanatiek gebeten. Maar bij deze derde vis zou het die dag blijven. Desalniettemin een geweldige dag, die niet meer stuk kon, zou je zeggen.

Rond drie uur trokken we de boot weer op de trailer en legden alle spulletjes weer in de auto en reden richting huis. Eenmaal thuis aangekomen, tijdens de opruim- en schoonmaakwerkzaamheden, ontdekte dennis een geel stukkie papier onder de ruiten wisser. Onze dag kon niet meer stuk???

© 2004-2018 Snoeken.net | Laadtijd 0.00484 seconden | Disclaimer | Qobus webdesign