Het begon allemaal een dag of wat geleden, toen ik besloot weer eens een bezoekje te brengen aan the Outsiders, een sportvisserijwinkel in Leeuwarden. Dat zijn van die momenten, waarvan ik bij voorbaat al weet dat er in ruime mate geld uit mijn portemonnee, of liever gezegd, van mijn bankrekening zal verdwijnen. En ja hoor. Dit was wederom het geval. Nieuwe hengel, voor bijna honderd euro aan kunstaas en wat jigheads......

Al van het moment dat ik alle kunstaas van zijn verpakking verloste, werd ik overmand met een dringend gevoel. Zo'n gevoel dat helemaal versterkt wanneer ik een aantal uitgaven van snoekvismagazines doorblader en wat leuke verslagen lees.
IK WIL OOK!!!!

In ieder geval. In mijn bedrijfswagentje heb ik mijn hengeltje en een assortidoosje met voldoende pluggies nu standaard mee. Het is erg fijn, wanneer ik aan het einde van mijn werkdag, het vooruitzicht heb, nog ff een half uurtje (ik woon nl. in Wirdum) tussen Wirdum en Swichum, een pluggie leer zwemmen. Lekker ff het eventuele beetje stress van de dag te laten verdwijnen. En erg leuk wanneer er gewoon weer, zoals gewoonlijk, voldoende activiteit blijkt te zijn. En dit resulteerd dan ook in verschillende tikken. En uiteindelijk dan ook weer een lieftallig visje van veertig centimeters, uitgerust met geslepen tandjes, hangend aan mijn kunstaasje. Dat pik ik dan mooi weer mee, dat half uurtje voor het donker wordt.

En dan, vandaag..... zaterdag. Mijn ouders uit Lemmer komen het weekend logeren. We zouden 's middags lekker even een wandelingetje maken in Harlingen, waarna we gezellig aan de koffie of aan de thee in een gezellig kroegje onderuit zouden zakken. En voor de kids, rond etenstijd naar mc donalds. Dit alles ging vanwege het tegenvallende weer niet door. Tevens wilden mijn ouwelui naar mediamarkt voor een dvd-recorder en dat maakte het allemaal nog makkelijker. Je zie mij echt niet op zaterdagmiddag in mediamarkt over de hoofden lopen, op zoek naar een van de vele koopjes. Maar goed, mijn ouders wel en mijn vrouw Jannie en mijn jongste zoon Francis dus wel.

Gelukkig. Mijn dikke wollen trui was er nog. Ik zou mezelf extra dik moeten aankleden vanwege mijn arme keel. Ik loop al een dag of wat met een keel die mijn stem niet meer toelaat. Fluisteren kan ik nog wel maar met enig stemvorming slaat mijn keel alle pogingen af en komt er niet veel soeps uit. Stomme keelontsteking ook.

Julian gaat mee. Leuk voor hem, enerzijds ook leuk voor mij. Maar het vergt wel een hoop, tijdens het trollen een beetje je bootje op koers houden en tegelijkertijd in de gaten houden of dit vijfjarige mannetje er voor zorgt dat de peperdure plug niet in de schroef verdwijnt. En dan maar niet te spreken over de veelzijdigheid in kleuren die te krijgen zijn. "Papa, nu wil ik die gele weer, Papa, nu wil ik een duiker? Papa, mag ik nu die hele grote, die drijver?" En ja, dan uiteindelijk na anderhalf uur in de decembermist tegen half vijf, "Papa, ik wil nu wel naar huis, ik heb het koud". "Hier heb je de peddel, ga maar een beetje peddelen. Krijg je het weer lekker warm." Het risico om niet echt ontspannen een beetje te vissen is dan wel ontzettend aanwezig.

Tijdens het laden van ons bootje met de hengeltjes en koffer met plugmateriaal, laat Julian de touwen van de paal losslippen. Intussen kijk ik wat voor aktie die reusachtig grote en lompe, felgekleurde plug heeft, door deze heel kort even naast de boot te water te laten. Na een 20 centimeter verderop weer op tehalen....PLONS..... een enorme kolk. Maar helaas...de plug hing toen al enige centimeters boven het hongerige beestje dat plots toehapte. Varen dan maar.

Na een paar bruggetjes met de nodige hectiek richting de hengeltoppen, bereiken we een beetje ruimer water. Gemiddeld hooguit een metertje diep denk ik. Even na de bocht waarin ik laatst na het werk een snoekje ven veertig wist te bedriegen met het fel gekleurde speelgoed, hoorde ik ineens, "PAPA, IK HEB BEET!!" En ja, inderdaad. Je eerste reactie neigt je meteen naar deze jongeman toe te springen en hem de hengel afhandig te maken. Dit gebeurde de allereerste keer wel. Maar ik kon mijzelf nu wel bedwingen en net mijn tengels van zijn hengeltje af te wenden. Ik zei tegen Julian: "Haal hem maar naar binnan. Gewoon draaien". De slip stond goed, dus daar kon weinig mis gaan. Al snel, ne een dril van een meter of vier!!!, haalde mijn kleine mannetje de snoek naar de boot. En met een beslissende kieuwgreep schoof ik 'm over de rand. Het favoriete beestje had een flinke sprong gemaakt net een meter bij de boot vandaag. Helaas, geen camera aanwezig in de boot.

Gelijk Opa en Oma bellen in de mediamarkt.: "Ik heb een grote snoek"!!!

Zo, weer ff helemaal warm. Na een aantal gemiste kansen mijnerzijds en mooie waterkolken rond de plaats de delict, bereikten we een breder stuk water na een bocht. Alleen kreeg ik sterk de indruk, door de modderige waas achter mijn buitenboordmotorje en het feit dat ie ineens wat zwaarder liep, dat we toch in verschrikkelijk ondiep water terecht waren gekomen. Maar eventjes doorvaren dan. Maar uiteindelijk werd het te gek voor woorden en besloot ik dan maar rechtsomkeert te gaan. En wederom een knal van een aanbeet. Voor deze vis heb ik eenmalig een uitzondering gemaakt en nogmaals het ondiepe stuk een bezoekje gebracht. Zonder resultaat.

We varen verder. Nog meer aanbeet. "Papa, gaan we nu naar huis, het is zo koud".

Na dezelfde bruggetjes die we op de heenweg ook waren tegengekomen, had ik wel in de gaten dat dit het dan wel geweest moest zijn. Langzaam trollen we lang de rietkragen en tegen de overhangende takken richting het laatste bruggetje. Daarna komen we achter de school van Julian en dan zullen we al snel de thuishaven bereiken. Net toen ik dat ging beseffen, nog maar een meter of twee na dit laatste bruggetje, ineens vanuit het niets, op de plek waar ze van het zomer nog met de riolering in de bodem van het water bezig waren, ja daar....dan toch, ik ook. Aan de hengel van Julian met dezelfde lompe felgekleurde plug waarmee we vandaag alle aanbeten en enige vangst hadden gedaan, een vis. Ik slaakte een kreet van vreugde. Een iets minder heftige dril. Binnen een halve minuut had ik nummer twee over de rand geholpen, terwijl Julian richting passerende dorpelingen enthousiast met luide stem vertelde dat hij eerst een snoek had gevangen en papa eerst helemaal niks, maar nu dan uiteindelijk dan vlak voor het einde toch nog. En dat allemaal vanuit ons eigen bootje, met een temperatuurtje van een graad of vijf en een vies vochtige atmosfeer. De ingrediŽnten voor een goed verloop van mijn keelontsteking.

Maar goed dat ik mijn wollen trui had kunnen vinden.

Cantor en Julian

© 2004-2018 Snoeken.net | Laadtijd 0.00572 seconden | Disclaimer | Qobus webdesign